و در ماه شعبان اين سال از اعيان سادات ، سيّد عزيز بن هبة اللّه بن على شريف علوى حسينى در نيشابور به فجاء « 1 » وفات يافت . جدّ او نقيب النقباء ولايت خراسان بود . چون نقابت را بر وى - يعنى سيّد عزيز - غرض كردند ، قبول نكرد و همچنان هرچند او را تكليف وزارت سلطان سنجر كردند ، به هيچ وجه قبول ننموده و در امور دنيوى مطلقا دخل نكرده هميشه به كار آخرت مشغول مىبود تا آنكه در اين سال فوت شد . اكثر عبادت او بعد از اداى واجبات ، تلاوت قرآن بود . از سخنان اوست كه مىفرمود : « هيچ چيز را به حلاوت و لذّت قرآن نمىيابم . غايتش ادراك آن ولايت و حلاوت هركس را ميسر نيست . » هم در اين سال قاضى القضاة خراسان ابو سعيد احمد بن محمّد بن صاعد « 2 » كه با وجود تبحّر در علوم شرعيه به صلاح و تقوى آراسته بود ، وفات يافت .

--> ( 1 ) . به يكباره . ( 2 ) . الكامل ، ابو سعيد محمّد بن احمد بن صاعد . - ج 11 ، ص 10 .